Διαβάζω-ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΤΥΠΟΣ

«Ο Καθρέφτης και το Πρίσμα» ήταν στη μικρή λίστα για τα βραβεία του περιοδικού Διαβάζω, στην κατηγορία του Διηγήματος, και σύμφωνα με τα ΝΕΑ της 17.05.08 ήρθε δεύτερο στη σχετική ψηφοφορία.

Επίσης στον Ελεύθερο Τύπο της 11.05.08 κριτική του Κώστα Κατσουλάρη.
Μεταξύ άλλων αναφέρει:
«Η γλώσσα, σαφής, μετρημένη, συγκρατημένα λυρική, μαρτυρά δουλειά, γνώση και σιγουριά. Μια ώριμη, κατασταλαγμένη δουλειά, η οποία αδικήθηκε ελαφρώς από το κάπως ψυχρό εξώφυλλο και την ασθενική, από εκδοτικής πλευράς, προώθησή του.
Προς ανακάλυψη.»

Κριτική 2, Ν. Βαγενάς-Μ. Θεοδοσοπούλου

Ο Ν. Βαγενάς με την επιφυλλίδα του στο Βήμα στις 14.10.2007 επανέρχεται στο ζήτημα και τα προβλήματα της κριτικής περιγράφοντας το φαινόμενο της "κριτικής ανακολουθίας ανθρώπων με βαρύνοντα λόγο στην κριτική μας πραγματικότητα ". Το λεξιλόγιο που χρησιμοποιεί είναι αρκετά βαρύ: "κριτική ασυναρτησία", "άκρατος σχετικισμός", "φιλοσοφικές αφέλειες", "κριτικός οπορτουνισμός". Υπόσχεται μάλιστα να επανέλθει με συγκεκριμένα παραδείγματα.

Όλο το κείμενο είναι εδώ:
"Κριτική ανέλεγκτη"


Στο σημερινό φύλλο του Βήματος δημοσιεύεται κριτική της Μάρης Θεοδοσοπούλου για τον "Καθρέφτη" και τα "Διπλωμένα φτερά" του Γιάννη Ατζακά.

"Αν και ο συγγραφέας στην αρχή και στο τέλος της συλλογής τοποθετεί διηγήματα για επιφανείς μαθηματικούς, μια και προσφάτως οι βίοι μαθηματικών προκαλούν το ενδιαφέρον του κοινού. Μόνο που οι μαθηματικοί, ως επί το πλείστον, διάγουν βίον πεζόν, οπότε οι μυθοπλάστες συνωστίζονται αναζητώντας τους λιγοστούς ταραξίες και επαναστάτες. Στην περίπτωση του Καραγιάννη είθε στο μέλλον να υπερισχύσει ο ιστοριοδίφης του μαθηματικού. Οπως και αν έχει, δύο τα καλά κρατούμενα στη λίστα των πρωτοεμφανιζομένων του 2007."

Ολόκληρη η κριτική είναι εδώ:
"Από την αυτοβιογραφία στη βιογραφία.
Πώς ο Παπαδιαμάντης εμπνέει σύγχρονους συγγραφείς"

Βιογράφοι αυτοβιογραφούμενοι

Δεκαπέντε ιστορίες για τη διαφυγούσα αλήθεια των βιωματικών αφηγήσεων

Κάθε ζωή προσανατολίζεται προς τη δική της αλήθεια, συνεπώς και κάθε βιογραφία. Στη ζωή όπως και στα γραπτά η αλήθεια διαφεύγει, τεμαχίζεται σε μικρές λεπτομέρειες, αντιστέκεται στον εντοπισμό της, ενθαρρύνει την υποκειμενικότητα, ενίοτε και τη χάλκευση. Η ανασύνθεση του αληθινού προσώπου του βιογραφούμενου, όσο πιστή κι αν προσπαθεί να μείνει στη ζωή και στο έργο του, ενδίδει νομοτελειακά σχεδόν σε πλάνες, σε παραποιήσεις. Ακόμα και κάποιος που αυτοβιογραφείται με πάσα ειλικρίνεια, εν μέρει ψεύδεται ή τουλάχιστον διαψεύδεται. Τα δεκαπέντε διηγήματα του Μάκη Καραγιάννη, ειρωνικές δοκιμές πάνω στη μυθιστορηματική βιογραφία, συνομιλούν με τους «Φανταστικούς βίους» του Μαρσέλ Σβομπ.
(...)

Κυκλική η δομή της συλλογής, καταλήγει στο σημείο αφετηρίας. Διακριτή η συμμετρία ανάμεσα στο εναρκτήριο και το καταληκτικό διήγημα, όπου εκτίθενται η ζωή και η δράση δύο σημαντικών επιστημόνων, του μαθηματικού Τζιρόλαμο Καρντάνο και του θεμελιωτή της σύγχρονης άλγεβρας Εβαρίστ Γκαλουά, αντιστοίχως. Αν ο μαθηματικός της πρώτης ιστορίας οδηγείται στη μίμηση του βιογραφουμένου με πρόθεση εκδικητική απέναντι σε ύπουλο συνάδελφό του, η επίδοξη διδάκτωρ του έτερου διηγήματος, μολονότι έρχεται αντιμέτωπη με ακαδημαϊκούς σκοπέλους παρεμφερείς με αυτούς που σύντριψαν τον Γκαλουά, συνειδητοποιεί ότι δεν διαθέτει τη δυναμική του προτύπου της. Ας σημειωθεί ότι αμφότεροι προσλαμβάνουν καταφανώς ωφελιμιστικά τη βιογραφία των δύο ανδρών. Η αλήθεια που αποδίδουν στα ερανισμένα στοιχεία οφείλει πολλά και στη δουλειά της φαντασίας τους. «Μέσα σε κάθε ιστορία που πλάθεται ερμηνεύοντας γεγονότα, ψυχορραγεί η αλήθεια και ο βιογράφος με αγωνία μάχεται να της εμφυσήσει την πνοή της ζωής». Μόνο που οι βιογράφοι του Καραγιάννη αποδεικνύονται δόλιοι, είρωνες και παιγνιώδεις. Χαρακτηριστικό παράδειγμα, ο νοσταλγός του ομότιτλου διηγήματος, του οποίου η «φιλολογική συνείδησις» τον προέτρεψε να αποδώσει το πορτρέτο του παππού του σε ύφος παπαδιαμάντειο. Νοσταλγός ο αφηγητής που αναβιώνει τα παιδικά του χρόνια, ο πρεσβύτης που ανακαλεί με ένοχη λαχτάρα μέρες ακολασίας, αλλά παντοτινή νοσταλγός η Αννα που μια νύχτα ταξίδεψε προς τον τόπο της. Αμφίσημες οι εκπεφρασμένες οφειλές στη σημείωση του τέλους προς τον άοκνο μελετητή του Παπαδιαμάντη, τον Ν. Δ. Τριανταφυλλόπουλο. Μνεία στον Σκιαθίτη και στο ακόλουθο κείμενο όπου διαβάζουμε για το «όνειρο στον δρόμο» ενός περισφιγμένου από τον ενάρετο βίο του οικογενειάρχη. Οι περιπτώσεις του λόγιου του Διαφωτισμού Νεόφυτου Αδαμαντίδη και του ρομαντικού ποιητή Στέφανου Λογοθέτη -ανύπαρκτοι αλλά αρκούντως πραγματικοί μυθοπλαστικά- απηχούν την άχρονη πάλη εκλεκτών πνευμάτων με το φάσμα της λήθης και παραπλεύρως με το εύρος της φιλοδοξίας τους.

Ο Μάκης Καραγιάννης με τα δοκιμιακής υφής διηγήματά του καταδεικνύει πως κάθε βίος είναι φανταστικός από τη στιγμή που κάποιος αποπειράται τη διήγησή του. Πολυπρισματικός επίσης. Στη γεωμετρία της ύπαρξης δεν υφίστανται ευθείες. Για να λάμψουν οι κρυφές αντανακλάσεις μιας ζωής πρέπει αυτή να καταστεί αφηγήσιμη, «να γίνει ιστορία, να κατακτήσει την αλήθεια της μέσα από το ψέμα της γραφής».

Απόσπασμα από την κριτική της Λίνας Πανταλέων για τον "Καθρέφτη και το πρίσμα" στη Βιβλιοθήκη της Ελευθεροτυπίας (03.08.07)

Ολόκληρο το κείμενο είναι εδώ:

Ανασκευάζοντας την πραγματικότητα

"Οι "πλασματικές βιογραφίες" του δεν επιδιώκουν -όπως θα συνέβαινε αν είχαμε να κάνουμε με το παραδοσιακό είδος της βιογραφίας- να συγκροτήσουν μιαν ενιαία και αντικειμενικά ερμηνεύσιμη προσωπικότητα του εκάστοτε βιογραφούμενου προσώπου, ό,τι πρωτίστως επιδιώκει είναι να αναζητήσει και να στρέψει τον "αφηγηματικό φακό" του σε πτυχές ζωής, ενδεικτικές της δικής του πνευματικής αγωνίας και ανταποκρινόμενες στα προσωπικά του πάθη και αδιέξοδα. Υπονομεύοντας κάθε έννοια ή δυνατότητα αντικειμενικότητας, δημιουργώντας πολλά επίπεδα ανάγνωσης, θέλει να "διαχύσει" μια ατμόσφαιρα ασταθή, να συνθέσει μια πραγματικότητα και να τη σκηνοθετήσει έτσι, ώστε να μπορεί να κρύψει όσο γίνεται καλύτερα το πρόσωπό του. Οι συνθήκες του καιρού τον ευνοούν και τον δικαιώνουν, όσο κι αν κάποια στιγμή αναπολεί νοσταλγικά τη νευτώνεια εποχή, δεν μπορεί να μην παραδεχτεί ότι "η κρυστάλλινη διαύγεια έδωσε τη θέση της στην απροσδιοριστία και στις θεωρίες του χάους". Και, παιδί του καιρού του ο ίδιος, αφήνεται στη γοητεία της ασάφειας και της πολυσημίας, μετατρέποντας τη γραφή του σε πρίσμα ανασκευαστικό της πραγματικότητας, μέσα από το οποίο τα πρόσωπα, τα πράγματα και οι καταστάσεις χάνουν το στερεότυπο σχήμα τους και κατατίθενται κλιβανισμένα από την ιδιοτυπία της δικής του αισθαντικής προσωπικότητας."

"Ανασκευάζοντας την πραγματικότητα"

Απόσπασμα από την κριτική του Κώστα Γ. Παπαγεωργίου για τον "Καθρέφτη και το πρίσμα" στην Αυγή (29.07.07)

Ολόκληρο το κείμενο είναι εδώ:


Ο Κ. Γ. Παπαγεωργίου είναι ποιητής και κριτικός λογοτεχνίας

Κριτική

«Τίποτε το ανθρώπινο δεν μου είναι ξένο». Πρέπει να ομολογήσω χάρηκα πολύ με την κριτική του κ. Δημήτρη Μαρωνίτη στο Βήμα δυο συνεχόμενες Κυριακές. Είναι γνωστό το μέγεθος του στα ελληνικά γράμματα και γι’ αυτό αισθάνομαι ότι τα όσα τιμητικά έγραψε για μένα και το βιβλίο μού φορτώνουν επιπλέον ευθύνες.

Για όσους θέλουν να την αναζητήσουν υπάρχει εδώ:

Δ. Ν. Μαρωνίτης: «Ένας αφηγητής αναγνώστης .- Αν ήμασταν αλλού, «Ο καθρέφτης και το πρίσμα» του Μάκη Καραγιάννη θα αποτελούσε λογοτεχνικό γεγονός». ΒΗΜΑ 01.07.07

«Ανάγνωση και αφήγηση - Η αφήγηση, όπως εξάλλου και η ποίηση, αποδείχνεται κοινό και διάχυτο αγαθό» ΒΗΜΑ 08.07.07

Κριτική για τον "Καθρέφτη και το Πρίσμα"
Μακεδονία, 03 Ιουνίου 07
Κείμενο Λέων Α. Ναρ

Βίοι ανύπαρκτοι (και υπαρκτοί)

Μάκης Καραγιάννης Ο καθρέφτης και το πρίσμα Εκδόσεις Νεφέλη Στις δεκαπέντε ιστορίες του Μάκη Καραγιάννη, που κυκλοφορούν από τις εκδόσεις Νεφέλη με τίτλο «Ο καθρέφτης και το πρίσμα», υπάρχουν δύο βασικοί θεματικοί άξονες: τα βιβλία αφενός και οι βίοι υπαρκτών και φανταστικών προσώπων αφετέρου. Στο σύμπαν των βιβλίων κυρίαρχη είναι η αίσθηση της διαρκούς ειρωνείας. Οι βίοι των ανθρώπων ποικίλλουν: άλλοτε δηλαδή έχουμε ιστορικά πρόσωπα και άλλοτε ανθρώπους αφανείς που προέρχονται από το περιθώριο της σύγχρονης κοινωνίας. «"Η τέχνη του βιογράφου θα ήταν να δώσει τόση αξία στη ζωή ενός φτωχού ηθοποιού όσο και στη ζωή του Σαίξπηρ" λέει ο Μάρσελ Σβομπ. Ωστόσο, προκειμένου για τον Εβαρίστ Γκαλουά το έργο του δεν είναι δύσκολο, μια και η ζωή μόνη της φρόντισε να σμιλέψει τη γοητευτική εικόνα ενός ρομαντικού επιστήμονα και επαναστάτη», γράφει ο Μάκης Καραγιάννης στο διήγημα «Ο καθρέφτης και το πρίσμα», που δίνει τον τίτλο σε ολόκληρη τη συλλογή διηγημάτων του. Ο Τζιρόλαμο Καρντάνο, διάσημος μαθηματικός, γιατρός και αστρολόγος, ο λόγιος του διαφωτισμού Νεόφυτος Αδαμαντίδης, ο ρεμπέτης Στράτος Χατζηγεωργίου, ο ρομαντικός ποιητής Στέφανος Λογοθέτης, ο Εβαρίστ Γκαλουά, ο θεμελιωτής της μοντέρνας Άλγεβρας, είναι μερικά μόνο από τα πρόσωπα που, ανεξάρτητα με το αν είναι πραγματικά ή φανταστικά, μας καθηλώνουν με την υπέρμετρη τραγικότητά τους. Επίφαση αυθεντικότητας Ο Μάκης Καραγιάννης γράφει μικρές μυθιστορηματικές βιογραφίες χωρίς να ακολουθεί την παραδοσιακή μέθοδο, που παρουσιάζει συνήθως μια εικόνα του προσώπου που βιογραφείται. Αντίθετα, εκθέτει -με αξιοσημείωτη αφηγηματική τεχνική- πολλές και διαφορετικές εκδοχές του ίδιου προσώπου, δίνοντας τη δυνατότητα στον αναγνώστη να το τοποθετεί σε πολλά συμφραζόμενα. Η όποια αντικειμενικότητα που μπορεί να προκύψει δεν είναι, φυσικά, εξαρχής εξασφαλισμένη. «Ξέρω ότι το εγχείρημα μιας βιογραφίας ενέχει και το στοιχείο της ματαιότητας. Μέσα σε κάθε ιστορία που πλάθεται ερμηνεύοντας γεγονότα, ψυχορραγεί η αλήθεια και ο βιογράφος με αγωνία μάχεται να της εμφυσήσει την πνοή της ζωής», γράφει ο Καραγιάννης στο εξαίρετο διήγημα «Το ρόδον της θλίψεως». Υπάρχει, επομένως, μόνο μια επίφαση αυθεντικότητας που εξασφαλίζεται από την απόσταση βιογράφου και βιογραφούμενου. Η αληθοφάνεια αποτελεί το πρόσφορο μέσο, γιατί μόνο αυτή μπορεί να εξασφαλίσει μια αναγνωρίσιμη ομοιότητα με τα αληθινά πρόσωπα, που αποκτούν έτσι πληρέστερη οντότητα. Μʼ άλλα λόγια, και με δεδομένη τη λογοτεχνική σύμβαση της μυθοπλασίας, ο Καραγιάννης διαλέγεται έντιμα μέσα στο πλαίσιο του μιμητικού συμβολαίου. Η ρητή δήλωση της πρόθεσης αυτής στον αναγνώστη, στο οπισθόφυλλο του βιβλίου, του δίνει τη δυνατότητα να διαμορφώνει την αφήγησή του επιλέγοντας ελεύθερα, σε όποιες δόσεις επιθυμεί, ανάμεσα στο πραγματικό και στο επινοημένο. Ερμηνείες της ανθρώπινης εμπειρίας Ο Καραγιάννης δεν πέφτει στην παγίδα να απομακρύνει τον αναγνώστη από το καθʼ εαυτό λογοτεχνικό έργο, αντίθετα τον προσελκύει σʼ αυτό. Η πρόσμιξη του πραγματικού με το φανταστικό περνάει από πολλές διαβαθμίσεις, πριν να καταλήξει στην καθαρά μυθοπλαστική μορφή της, τη μυθιστορηματική βιογραφία. Ζώντας, ως αναγνώστες, στον κόσμο των λογοτεχνικών ηρώων του βιβλίου, απολαμβάνουμε μια ανάγνωση άλλοτε συναρπαστική και οικεία και άλλοτε περίπλοκη και ασυνήθη. Το συνεχές πηγαινέλα σε πραγματικότητα και φαντασία μας προσφέρει την ύψιστη δυνατή μέθεξη. Κάθε αφήγηση ζωής που περιλαμβάνεται στο βιβλίο «Ο καθρέφτης και το πρίσμα» είναι μια προσπάθεια ερμηνείας της ανθρώπινης εμπειρίας. Η αμεσότητα της αφήγησης των πρωταγωνιστών της κάθε ιστορίας αντιστοιχεί με τις εξατομικευμένες αλήθειες που συνθέτουν την ιστορική πραγματικότητα. Ωστόσο, οι λογοτεχνικές περσόνες του Καραγιάννη είναι σκηνοθετημένες και κατευθύνονται σε μεγάλο βαθμό από τις λογοτεχνικές του αναζητήσεις. Παραθέτω ένα απόσπασμα από το διήγημα «Ο σπασμένος κρίκος»: «Ο νεαρός καθηγητής φαίνεται να συνομιλεί όρθιος με τους μαθητές του. Δεν ακούμε τα λόγια του. Μιλάει μονότονα και κουνάει αδέξια τα χέρια του. Οι μαθητές ανοίγουν όλοι μαζί το στόμα τους και επαναλαμβάνουν ρυθμικά όσα άκουσαν. Μερικοί γράφουν συνθήματα στα θρανία. Death metal. Gate 4... Το ανυπόμονο βλέμμα του καθηγητή αναζητεί το ρολόι του. Σε λίγο τελειώνει το ωράριό του. Θα συμπληρώσει το βιβλίο ύλης και θα υπογράψει βιαστικά το απουσιολόγιο. Καθώς βγαίνει από την τάξη η εικόνα θολώνει. Η μνήμη έσπασε στα δύο. Νύχτα. Η αίθουσα ταξιδεύει μέσα στο χιόνι». Πολύμορφη αλήθεια Ο Καραγιάννης προσπαθεί να συνενώσει τις προσωπικές ιστορίες σε μια αφήγηση που καλύπτει ένα ευρύτερο φάσμα της ανθρώπινης πραγματικότητας και της πολύμορφης αλήθειας. Το παρελθόν δεν βγαίνει στην επιφάνεια αποσπασματικά, μπαίνει σε περιγράμματα, χωρίς να αλλοιώνεται ο αποσπασματικός χαρακτήρας των αφηγήσεων. Οι ήρωες του βιβλίου, που τοποθετούνται σχετικά εύκολα στα κοινωνικά και πολιτισμικά συμφραζόμενα της εποχής τους, αναζητούν την αλήθεια στον έρωτα, στην επιστήμη και την τέχνη. Η μάσκα των άλλων ονομάτων, που έχει να κάνει με ιστορικά γεγονότα και πρόσωπα, είναι διάφανη. Εστιάζεται στο ανθρώπινο δράμα, όπως αυτό διεξάγεται στο εκάστοτε ιστορικό σκηνικό του. Η συλλογή διηγημάτων «Ο καθρέφτης και το πρίσμα» λαμπρύνει τη φετινή εκδοτική παραγωγή. Ο Μάκης Καραγιάννης, επιβεβαιώνοντας τη μοναδική ποιότητα της γραφής του, συνθέτει ένα άρτιο λογοτεχνικό έργο στο οποίο, όπως τονίσαμε, οι σχέσεις μυθοπλασίας και ιστορικής πραγματικότητας δεν είναι ευθύγραμμες και αυτονόητες. Μια λειτουργική απόδοση του βιβλίου σε κάποια άλλη γλώσσα θα έδινε τη δυνατότητα και σε αλλόγλωσσους αναγνώστες να έρθουν σε επαφή με το έργο ενός μοναδικού τεχνίτη που με την ποιότητα γραφής του θα τους υποχρεώσει να σταθούν στις ιδεολογικές, ρεαλιστικές και θεατρικές παραμέτρους των κειμένων του. Να ψηλαφήσουν το δικό του λογοτεχνικό είναι που κινείται αρμονικά ανάμεσα στην πραγματικότητα και τη φαντασία. Κι όλα αυτά γιατί στην εποχή της ευκολίας και της ταχύτητας ολοένα και λιγοστεύουν συγγραφείς σαν τον Μάκη Καραγιάννη, συγγραφείς με υψηλές προδιαγραφές και με στιβαρή γραφή.

Ο Καθρέφτης και το Πρίσμα

(Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου)

“Τι είναι αλήθεια, τι πλάνη, και τι ανάμεσά τους;” Το ερώτημα αυτό επιχειρεί να αναδείξει ο Μάκης Καραγιάννης με τη συλλογή διηγημάτων Ο καθρέφτης και το πρίσμα. Οι δεκαπέντε ιστορίες που την αποτελούν δεν συνιστούν άλλο από παραλλαγές, δοκιμές με διαφορετικό φωτισμό γύρω από δύο βασικά θέματα: τα βιβλία και τους βίους υπαρκτών ή φανταστικών προσώπων. Τα βιβλία, χειρόγραφα ή έντυπα, πραγματικά ή επινοημένα, βιβλία που βρίσκονται στο επίκεντρο των ιδεολογικών αντιπαραθέσεων διαφόρων εποχών, συνθέτουν ένα σύμπαν στο οποίο πρωταγωνιστεί η γραφή και η ειρωνεία.

Οι βίοι των ανθρώπων πού παρακολουθούμε ποικίλλουν. Άλλοτε πρόκειται για ιστορικά πρόσωπα που “φτάνουν στις μέρες μας από τον ψίθυρο της ιστορίας” κι άλλοτε για ανθρώπους ταπεινούς, αφανείς, από το περιθώριο της σύγχρονης κοινωνίας. Ένα είναι βέβαιο: Χαρακτήρες όπως ο θεμελιωτής της σύγχρονης Άλγεβρας Εβαρίστ Γκαλουά, ο λόγιος του Διαφωτισμού Νεόφυτος Αδαμαντίδης, ο ρεμπέτης Στράτος Χατζηγεωργίου, ο ρομαντικός ποιητής Στέφανος Λογοθέτης, ο μοναχός Αμφιλόχιος, ο τυχοδιώκτης και μαθηματικός Τζιρόλαμο Καρντάνο, ανεξαρτήτως του αν είναι πραγματικοί ή φανταστικοί, μας καθηλώνουν με την τραγικότητά τους. Συμπαθητικοί μέσα στην πλάνη τους, αναζητούν με θέρμη την αλήθεια στον έρωτα, στη ζωή, στην επιστήμη και στην τέχνη. Εραστές και νοσταλγοί του απόλυτου, θα καταφέρουν να αγγίξουν μόνον ιριδισμούς και αντανακλάσεις του, καθώς προσκρούουν σε μιαν απροσπέλαστη, σκοτεινή περιοχή.

Το βιβλίο του Μάκη Καραγιάννη εντάσσεται εν πολλοίς στην παράδοση της πλασματικής βιογραφίας, διαλέγεται ωστόσο δημιουργικά με τα νεωτερικά δείγματα του είδους. Στο Ο καθρέφτης και το πρίσμα δεν ακολουθείται η παραδοσιακή μέθοδος της γραμμικής αιτιώδους συνάφειας, που οδηγεί στη μία και μοναδική ερμηνεία της προσωπικότητας· δεν υπάρχει καν μία εικόνα του βιογραφούμενου, αλλά, ως επί το πλείστον, πολλές και αντιφατικές εκδοχές του ίδιου προσώπου, γεγονός που, σε συνδυασμό με τα πολλαπλά επίπεδα ειρωνείας, υπονομεύει κάθε απόπειρα αντικειμενικότητας και δημιουργεί μιαν ατμόσφαιρα ιδιαίτερα ρευστή. Με τα λόγια του συγγραφέα: “Από τον καθρέφτη με το καθαρό είδωλο στο πρίσμα, όπου ο καθένας βλέπει ό,τι θέλει.”