ΚΟΥΛΑ ΑΔΑΛΟΓΛΟΥ, Βγήκε ένας ήλιος χλωμός,
εκδόσεις Ταξιδευτής, σελ. 163
Πώς αντιμετωπίζεται η πληγή του έρωτα; Τι σημαίνει για μια χώρα να μετατρέπει έναν ιερό τόπο εξορίας σε τουριστικό θέρετρο, τη μνήμη σε κέρδος; Πώς αντιμετωπίζεις τις ενοχές, όταν στον απολογισμό μιας ζωής ανακαλύπτεις ότι είσαι οφειλέτης απέναντι στους άλλους; Αυτά είναι μερικά από τα ερωτήματα που θέτει το παρόν βιβλίο, που αποτελεί την πρώτη πεζογραφική απόπειρα της Κούλας Αδαλόγλου, η οποία έχει ήδη στο ενεργητικό της τρεις ποιητικές συλλογές.
Μια ομάδα διηγημάτων -«Ένα Τουριστικό καλοκαίρι», «Σχολική γιορτή», «Η συνάντηση», «Σαν επιστροφή ή Μνησιπήμων σχάση»- δίνει, κατά τη γνώμη μου, τον τόνο του βιβλίου, με κυρίαρχο άξονα τη μνήμη. Αυτό φαίνεται ιδιαίτερα στην τελευταία ιστορία, όπου ο σεφερικός και αισχυλικός προσδιορισμός «μνησιπήμων» ανεβαίνει στον τίτλο της. Οι χαρακτήρες τους, άνθρωποι μάλλον ηττημένοι αλλά περήφανοι, περνούν τη δική τους κρίση. Από διήγημα σε διήγημα αντηχούν οι μνήμες μιας δύσκολης Ελλάδας του παρελθόντος, η οποία προφανώς έχει αφήσει τα σημάδια της στη συγγραφέα.
Στο «Ένα τουριστικό καλοκαίρι» ο Σάββας, παλιός εξόριστος της Μακρονήσου, που κράτησε τα ιδανικά του, αντιπαραβάλλεται με τον συνεξόριστο Στέφανο που εξαργύρωσε την αλήθεια του με τα κοστούμια και τις μπίζνες.
