ΕΛΠΙΔΟΦΟΡΟΣ
ΙΝΤΖΕΜΠΕΛΗΣ
Κωνσταντίνος
Καραθεδωρή, Μυθιστορηματική βιογραφία,
Εκδ. Μένανδρος, 2019, σ.224
Λένε
ότι ο κάθε συγγραφέας έχει τις εμμονές του κι αυτό αληθεύει σε μεγάλο βαθμό.
Είναι φανερό ότι ο Ελπιδοφόρος Ιντζέμπελης έχει το δικό του πάθος, αφού αυτό είναι
το τρίτο βιβλίο του που αναφέρεται στον Καραθεοδωρή. Έχουν προηγηθεί το «Μια
απρόσμενη συνάντηση Αϊνστάιν-Καραθεοδωρή» το 2010 από την ομώνυμη συλλογή
διηγημάτων και «Η τελευταία εξίσωση του Κωνσταντίνου Καραθεοδωρή» το
2013.
Το
ανά χείρας βιβλίο αυτοσυστήνεται ως «Μυθιστορηματική βιογραφία» με ό,τι αυτό
συνεπάγεται και νομίζω ότι ανταποκρίνεται στο περιεχόμενο. Εδώ πρέπει να
κάνουμε μια πρώτη βασική επισήμανση. Ό,τι επιγράφεται ως λογοτεχνία -μυθιστόρημα,
διήγημα, μυθιστορηματική βιογραφία- είναι φανερό ότι προγραμματικά διεκδικεί
κάποιες ελευθερίες. Υπάρχει δηλαδή μια άτυπη σύμβαση. Ο μυθιστοριογράφος είναι
ελεύθερος να αναπλάσει μια ιστορία χρησιμοποιώντας τη φαντασία του χωρίς να
δεσμεύεται από τα πραγματικά ή ιστορικά γεγονότα. Αντίθετα, ό,τι δηλώνεται ως
βιογραφία με τις παραλλαγές της -βίοι, συναξάρια κτλ δεσμεύεται να μείνει πιστό
στην αλήθεια και την πραγματικότητα του περί ού ο λόγος.
Πρέπει
να πούμε ότι ο όρος βιογραφία αρχίζει να
χρησιμοποιείται από τα μέσα του 17ου αιώνα και μέχρι τον 20ο ο ρόλος της βιογραφίας είναι ηθικοπλαστικός.
Το κύριο έργο της είναι να εγκωμιάσει, να εξυμνήσει και να διδάξει ηθικά μέσα
από τα παραδείγματα των μεγάλων ανδρών. Στις αρχές του 20ου αιώνα, και
ιδιαίτερα τον μεσοπόλεμο, συμβαίνει μια μεγάλη τομή, η οποία αφορά τη στάση του
βιογράφου και την ελευθερία την οποία αποκτά απέναντι στο αντικείμενό του.
