Αναζητώντας κήπους μυστικούς
ΣΤΕΛΙΟΥ ΛΟΥΚΑ,
Αμύθητος κήπος,
εκδόσεις Κέδρος,
σελ. 74
«Ανασαίνω σε βέβηλους καιρούς» είναι
ο εναρκτήριος στίχος του ομώνυμου ποιήματος και νομίζω διαγράφει το τοπίο στο
οποίο κινείται ολόκληρη η ανά χείρας ποιητική συλλογή του Στέλιου Λουκά με
τίτλο «Αμύθητος κήπος». Τα ένοχα
βλέμματα, ο φόβος και τα δάκρυα, το μαύρο χιόνι, το μέλλον που αιμορραγεί,
οι άναρθρες κραυγές και η σκουριά είναι
τα λυγρά σήματα μιας εποχής μέσα στην οποία το ποιητικό υποκείμενο αγωνίζεται
να υπάρξει. Αντιστικτικά και ως υγιή άμυνα θα αντιπαραθέσει ένα ποιητικό σύμπαν
που κατοικείται από τους χαρταετούς των επιθυμιών, τα παιδικά όνειρα, την
ουτοπία και την ελπίδα. Οριοθετεί μια περιοχή στην οποία ο άνθρωπος θα μπορούσε
να είναι αλλιώς. Όλη η συλλογή αποτελεί μιαν ενότητα όπου ο κήπος αναγορεύεται σε κεντρικό σύμβολο
που αρδεύει όλες τις σελίδες. Γίνεται η ετεροτοπία για τις καταθέσεις των ονείρων
και τον χώρο των θαυμάτων. Και η αθωότητα η άσκηση για να απεκδυθείς το περιττό
προκειμένου να ανακαλύψεις τους μυστικούς κήπους.
Ποίηση αφηγηματική και τις περισσότερες φορές σε β’ πρόσωπο. Ο
εξομολογητικός τόνος και η λυρική διάθεση είναι τα βασικά χαρακτηριστικά της
γραφής του. Ολιγόστιχα ποιήματα διάστικτα από εικόνες και σύμβολα που σημαίνουν
το απλήρωτο κενό της ύπαρξης.
Ενώ όμως ο λυρισμός είναι η κυρίαρχη
διάθεση, στην παρούσα συλλογή ενοφθαλμίζονται ποιήματα και στίχοι με έντονο
κοινωνικό χρώμα. Αξίζει να αναφέρουμε
ότι τη συλλογή ανοίγει ένα ποίημα που έχει πολλές συνδηλώσεις και
αναφορές στους ταραγμένους καιρούς που ζούμε, καθώς την αφήγηση επωμίζεται ένα
δολοφονημένο παιδί.
«Έφυγα
μα θα ξανάρθω
Έχοντας
υπερασπιστές
Στρατιές
αγγέλλων
Και
τάγματα ονειροπόλων ποιητών...»
